Vaarwel pepé

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Beelden uit mijn kindertijd flitsten door mijn hoofd toen ik het hoorde.

Hoe hij in het aangrenzende bos een bevroren vijvertje voor ons testte zodat we veilig op het ijs konden glijden.

Hoe hij me tijdens een bostochtje, hij te voet, ik met de fiets, waarschuwde niet door de modderplassen te fietsen, ik dat toch deed, vast kwam te zitten, met fiets en al languit in de modder viel en hij zich te pletter lachte.

Hoe we mee mochten in de varkensstallen maar nooit tussen de varkens zelf want dat kon wel eens gevaarlijk zijn.

Hoe we bewonderend toekeken dat de koeien zomaar meewandelden van de wei naar de stal.

Hoe hij ons altijd graag plaagde en ons deugnietig slechte manieren leerde (Iets om je vettige handen aan af te vegen? Och, veeg ze gewoon af aan je broek…).

Hoe hij hout hakte.

Hoe je hem altijd wel ergens zag fietsen, op die manier van hem waardoor je hem al van ver herkende.

Hoe hij zakken van vele vele kilo’s zwaar zomaar op zijn schouder zwierde om van hier naar daar te dragen.

Hoe hij zich graag warm kleedde, zelfs voor de kachel of als het buiten heet was. (A ja, da’s een beschermende laag!)

Hoe we mee mochten in de tractor.

Geen enkel beeld van hoe hij tijdens de laatste jaren van zijn leven was kwam vanzelf naarboven. Alsof ik me hem liever zo herinner.

Die beelden kwamen pas toen ik er bewust over nadacht. Als om me te troosten dat zijn tijd echt wel gekomen was.

Ik herinner me dat ik hem op een feest, een grote jaar of tien geleden of zo, plagerig een licht duwtje gaf (Allee, pepé, dans maar met memé!), en dat hij heel even wankelde. Pas toen besefte ik voor het eerst echt dat hij niet meer die sterke, jonge pepé was die ik mijn hele leven gekend had.

En pas toen hij me begin deze zomer, tijdens een zoveelste ziekenhuisbezoek, niet herkende, besefte ik voor een tweede keer: hij is echt oud aan het worden.

En nu is hij er niet meer.

91. Mooie leeftijd, maar toch.

Vaarwel pepé, het ga je goed in het hiernamaals.

Ik hoop dat je in de Hemel rijstpap met gouden lepeltjes mag eten.

Of nee, van die lekkere warme vanillepudding met speculoosjes, zoals memé die altijd voor je maakte.

Rest in peace.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *