Van blèh naar waw met Kundalini, 432 Hz-koken en een filmke dat net op tijd kwam

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Enkele onaangename uurtjes voor mijn huisgenoten, gisteren.
Weet je nog, dat ik pas om half negen wakker werd en zomaar ineens in de reeds begonnen dag gegooid werd?
Blèh.

Tegen dat ik aan de pannekoeken begon, was mijn man al lang bezig met opruimen en dingen aan de kant zetten om deze week mee naar de Kringwinkel te gaan. Toen ik klaar was met bakken en met mijn snel ontbijt, schoot ik dus ook maar direct in gang. Niet dat hij dat van mij verwachtte, hoor. Absoluut niet. Da’s weer zoiets dat ik mezelf opleg. Als een ander bezig is, vind ik dat ik dat ook moet.

Ik werd almaar humeuriger en prikkelbaarder en kortaf en onaanspreekbaarder. Tot mijn man vond dat het welletjes geweest was en vroeg of ik niet beter eerst een beetje yoga zou doen in plaats van door al mijn taken heen te vliegen.

Nukkig als een kind dat terechtgewezen is door een ouder en beseft dat die gelijk heeft maar dat niet wil toegeven (waarom heb ik dat eigenlijk weer zélf niet gevoeld?) verdween ik naar mijn kamertje.

Ik legde een Kundalini-boek voor mij ter inspiratie maar deed het niet eens open. Waar ik op dat moment het meest behoefte aan had kwam vanzelf. Ik blééf maar dezelfde twee oefeningen herhalen.

Sufi grind, spinal flex, sufi grind, spinal flex, sufi grind, spinal flex,…

Daarna begon ik vanzelf met breath of fire, een soort korte, hevige ademstoten door de neus, in en uit gelijk.

Ik voelde dat er tranen wilden komen, en toch kwamen ze maar niet.
Ik deed door, in-uit-in-uit-in-uit-in-uit…

Een laatste, best wel nijdige uitademing en daar waren ze: boze frustratietranen. Een soort oud zeer ook.

Ik begreep niet goed waarom of waar het vandaan kwam. Ik liet het maar komen.

Daarna deed ik deze actieve Kundalini-meditatie die ik onlangs herontdekte. (Zal ook wel zijn reden hebben, veronderstel ik.) (“Kundalini Yoga Meditation To Reverse Any Negative Attitude, Frustration Or Depression.” van Dayal Kaur)
https://www.youtube.com/watch?v=tjG50DUOCKgIk voelde me al beter, maar nog niet helemaal.

Intussen was het tijd om aan het middageten te beginnen. Dat werd laat eten deze keer.

Ik zocht iets op in een kookboek want ik had zin om iets nieuws te maken, iets waar ik me op moest concentreren, iets wat ik met volle aandacht moest maken.

Om me te begeleiden zocht ik een 432 Hz muziekje op op YouTube, schijnt de liefdesfrequentie te zijn. Het had iets hypnotiserends…https://www.youtube.com/watch?v=L2PQKda8bj0
De combinatie van aandachtig koken en die muziek deed me echt goed.

Toen het grootste deel van de maaltijd in de oven zat en ik me dus niet meer moest concentreren op het koken zette ik een filmpje op van Our Everyday Lives om naar te luisteren terwijl ik de rest afwerkte. Hij had het onder andere over vermoeidheid en energieën en verandering en…
Hij vertelde vanalles waar ik net behoefte aan had te horen! Mijn gemoed kreeg een ferme oppepper…
Ik kon er weer tegen voor de rest van de dag.

Als je wat spiri-getint bent, dan denk ik dat het je misschien ook interesseert:
https://www.youtube.com/watch?v=hl_NrL7NKWA
“We can almost all subconsciously feel that something big is about to happen.”
Dat schreef ik laatst ook!
Waw!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.