Van mijn melk door een meditatie

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik had eigenlijk maandag al moeten schrijven over mijn ervaring met die groepsmeditaties van zondag, maar het ging niet. Ik moest het precies eerst eens laten bezinken. En zien hoe het de dagen erna ging voor ik verslag kon uitbrengen…

Ik zette me zondagochtend op mijn meditatiekussentje en begon eraan. Al snel begon heel mijn hartstreek warm te krijgen. Mijn handen ook, ik voelde de energie gewoon stromen. Ik voelde zóveel liefde, zóveel happiness, zóveel verbondenheid… Het was alsof ik al het goeds, al de liefde, al de blijdschap van de wereld kon voelen…

Een meditatie of het resultaat ervan hoor je niet het label goed of slecht te geven, het is gewoon wat het is, maar wat voelde ik me achteraf vervuld van gelukzaligheid!

’s Avonds kroop ik nog eens op mijn meditatiekussentje. Al snel begon mijn hartstreek weer warm te krijgen. Mijn handen ook, ik voelde de energie gewoon stromen. Ik voelde me steeds triester en leger en zwaarder, eenzaam en alleen. Het was alsof ik al het slechts, al het leed, al de tristesse van de wereld kon voelen…

Een meditatie of het resultaat ervan hoor je niet het label goed of slecht te geven, het is gewoon wat het is, maar wat voelde ik me achteraf ellendig.

Maandagochtend zette ik me terug op mijn meditatiekussentje. Met een bang hartje, want ik wilde me niet weer zo van mijn melk voelen. Dit had ik na al die jaren nog nooit meegemaakt, me zó extreem goed of net extreem slecht voelen na een meditatie.
Het lukte me dan ook niet me te concentreren, te zeer gefocust op wat misschien zou komen…

Een meditatie of het resultaat ervan hoor je niet het label goed of slecht te geven, het is gewoon wat het is, maar wat voelde ik me achteraf teleurgesteld. Ik had het gevoel er niets aan gehad te hebben.

Gelukkig stonden er heel “aardse” bezigheden op de planning voor die dag, onder andere waar ik gisteren over schreef. Dat deed me goed. Ik hield me daar onbewust heel geconcentreerd mee bezig. Meditatief zelfs, zou je kunnen zeggen, want al wat je met volle aandacht doet, al wat je in de flow brengt kun je mediteren noemen.

Later die dag probeerde ik nog eens. Stelde me open voor wat kwam. Liet mijn verwachtingen, hoop/angst, los. Zei nog eens tegen mezelf dat het voor mij gewoon gaat om even rustig en stil te zitten met mezelf, mijn gedachten te observeren maar ze gewoon te laten voorbij drijven als wolkjes aan de lucht in plaats van erin mee te gaan, de discipline te hebben niet alleen mijn lichaam maar ook mijn geest te trainen en verzorgen. En dat lukte. En de dag erna ook.

Een meditatie of het resultaat ervan hoor je niet het label goed of slecht te geven, het is gewoon wat het is, maar wat voelde ik me achteraf blij. Twintig minuten lang helemaal in dat wereldje. Genieten van een soort rust en stilte, het getuut in mijn hoofd of het verkeer op de achtergrond niet eens opmerken. Me opgeladen voelen met energie en kalmte tegelijk.

Dussss…
Eigenlijk moet ik gewoon zonder enige verwachting mediteren. Als ik er achteraf het etiket goed of slecht op kleef, komt dat enkel door er een gevoel aan te linken. Gewoon al het doen mag ik goed noemen, vind ik. Ongeacht het resultaat.
(Maar ik mag me wel blij voelen als ik overduidelijk het gevoel heb dat ik er echt iets aan gehad heb, niet?)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.