Van mopje naar aanmoediging voor mezelf

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Sta me toe even een onnozel mopje te vertellen over “domme blondjes”.

Drie domme blondjes waren op avontuurlijke trektocht in de jungle. Alles ging goed, tot ze aan een brede rivier kwamen waar ze over moesten geraken om hun tocht verder te kunnen zetten. Probleempje: die zat vol krokodillen. Ze piekerden zich suf hoe ze veilig konden over geraken.

Het eerste domme blondje zei: Ik wou dat ik ’s werelds snelste zwemmer was, dan kon ik vliegensvlug naar de overkant zwemmen vóór de krokodillen me zien.
Als bij toverslag voelde ze iets veranderen in zichzelf. Ze sprong in het water en zwom razendsnel richting overkant. Maar niet snel genoeg, ze hadden haar toch gezien…

Het tweede domme blondje zei: Ik wou dat ik ’s werelds snelste loper was, dan kon ik vliegensvlug naar de overkant lopen over de krokodillen.
Als bij toverslag voelde ze iets veranderen in zichzelf. Ze nam een aanloop en spurtte over de krokodillen richting overkant. Maar niet snel genoeg…

Het derde domme blondje zei: Ik wou dat ik bruin haar had.
Als bij toverslag veranderde haar haar van kleur. Ze keek even rond en zei: Ach, ik ga gewoon over die brug ginder.

(Eerst doe ik een hairflip, want ik heb bruin haar.😆)

Een stom mopje, I know, en blondjes zijn niet dom, I know, en het heeft er niet eens helemaal mee te maken, maar ik moest daar plots aan denken toen ik besefte dat ik weer in als… dan…-modus zat.

Als ik eerst “dit” ben of bereik, dàn kan ik “dat” doen of zijn…
Terwijl…Het zit er al in, hoor, het moet er alleen nog durven uitkomen.

Ik moet het soms eens zeggen tegen mezelf: stop met je wegsteken achter ideale voorwaarden die eerst moeten vervuld zijn, en doe het gewoon!
(Het is niet alsof ik ga opgegeten worden door krokodillen, hé.😄)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.