Van school naar een nieuwe wereld

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

De vrienden werden gemist en ze nemen veel makkelijker informatie op als ze lijfelijk in de klas zitten, maar onze kids zagen deze week ook wel enkele voordelen in het thuis les krijgen.

Dat ze nu tenminste niet de hele dag dat adembenemende masker moesten dragen. (Was ik trouwens ook blij mee, dat ze eens niet de hele dag hun eigen afvalstoffen weer moesten inademen.)

En (misschien nog het meest) dat ze zich nu bij wijze van spreken van de ontbijttafel meteen naar de les konden verplaatsen.
Spaarden ze elke dag twee uur mee uit!

De Zoon had het daar een paar weken geleden al over gehad. Over tijd.
Dat hij niet kon wachten tot hij volwassen was, want dan zou hij tenminste zelf kunnen kiezen. Hij wou dat hij meer tijd kon spenderen aan de vakken die hem interesseren en veel minder (of nog liever geen) aan de vakken die hem weinig of niks doen. Hij wou dat hij ’s avonds, in het weekend, in de vakantie niet nog extra schoolopdrachten kreeg, hij wou meer tijd om hetgeen hem echt interesseert te kunnen doen, en voor leuke dingen.

Toen ik antwoordde dat de meeste volwassenen ook niet echt alles kunnen kiezen, tenslotte moet er geld in het laatje komen om vanalles en nog wat te kunnen betalen (bij voorkeur met een job die je graag doet natuurlijk) en moeten er thuis ook nog dingen gedaan worden, zei hij dat hij wou dat de wereld helemaal anders in elkaar zat.

Het deed me denken aan toen ik als kind verlangend vertelde over mijn droomwereldbeeld en ik van mijn moeder te horen kreeg dat ik later dan maar in een commune zou moeten gaan wonen. Neem ik haar niet kwalijk, hoor. Zij zag dat gewoon niet zo.

En da’s het verschil met mijn zoon: zijn moeder ziet dat wel ook zo. Mijn antwoord was dan ook: misschien ben jij hier om mee een nieuwe wereld te bouwen…

Is dat niet al een beetje begonnen?
Ik hoor meer en meer van mensen die hun kind van school halen om op hun eigen manier les te geven/krijgen, vaak samen met andere ouders zodat ze nog steeds sociaal contact hebben en gevarieerd dingen kunnen leren.
Ik hoor meer en meer van mensen die samen voedselbossen willen beginnen.
Mensen die energiezuiniger in tiny houses willen gaan wonen, bevrijd van al te veel materiaal.

Dat zijn nog maar enkele voorbeelden die me zo één twee drie te binnen vallen.
Als zoveel mensen en zoveel kinderen zouden samenwerken, dan is een nieuwe wereld niet meer zó onrealistisch… Toch?