Van slecht in mijn vel naar is dit hoe drugs voelen?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik heb even behoorlijk slecht in mijn vel gezeten. Dat begon ergens vorige week, tot goed halverwege deze week.

Ik zag het eigenlijk steeds zwartgalliger in. Iedereen kon wel voelen dat alles nog slechter en strenger zou worden. Ik voelde me steeds eenzamer (hoewel ik niet kan klagen, dat weet ik, ik ben elke dag bij mijn gezin waar ik zielsveel van hou). Kwaad, gefrustreerd, triest. Ik wil naar mijn grootouders kunnen gaan, het lijkt al eeuwen geleden dat ik hen nog gezien heb, telefoontjes volstaan niet. Ik wil weer familiefeesten waarop ik éindelijk nog eens gans mijn familie kan zien. Ik wil àl mijn vrienden en vriendinnen zien, ook degenen die ik al lang niet meer gezien heb, ook degenen die ver wonen. Ik wil gewoon gewone dingen kunnen doen, zonder er eerst over na te denken of het wel mag en hoe.

Ik had in het algemeen mijn emoties totaal niet onder controle. Ik heb enórm prikkelbaar rondgelopen. Ik was snel geïrriteerd en geërgerd en vloog soms zomaar uit. Héél prikkelgevoelig. Ik heb ook veel gehuild, vaak zomaar ineens, zonder aanleiding. Ik begreep totaal niet wat er aan de hand was. Wat gebeurde er toch met mij? Dat dat huilen vast ergens een uitlaatklep voor was, dat kon ik ergens nog verstaan, maar dat humeurig zijn, dat was ik toch niet, zo ben ik toch niet? Waar kwam dit vandaan?Soms voelde het alsof mijn lichaam uiteen zou barsten van alle emoties die elkaar verdrongen om naar boven te kunnen komen.
Eigen emoties, nieuwe en oude, maar soms had ik ook het gevoel alsof mijn nietige lichaam de emoties van de hele straat of misschien zelfs de hele gemeente kanaliseerde…
Ik kon het niet meer aan…

Ook lichamelijk voelde ik me wat slapjes. Niet qua gezondheid, die is gelukkig nog in orde, maar qua spieren. Of qua inzet of zo. Alles ging nog, maar het leek me moeite te kosten…

Pfff… Ik voelde me even echt geen Positivo… Ik droeg het alleen, want wie kon me daarmee helpen? Ik moest zelf maar mijn demonen verslaan.

Tot een vriendin merkte dat er iets scheelde. (Ja, als je weer plots een huilbui krijgt…) Ze had het er zelf ook al met iemand over gehad. Dat dit een heel donkere, duistere periode is, letterlijk en figuurlijk. Ongelooflijk veel mensen voelen zich echt niet goed in hun vel. Dat alles eerst nog veel moet verslechten voor het weer veel beter wordt. Dat er eerst vanalles aan het licht moet komen voor we naar een mooiere wereld gaan. Dat licht sterker is dan duisternis.
Dat laatste heb ik hier zelf nog geschreven. Met als beeld dat, als we ’s avonds met de gordijnen open het licht aansteken, de duisternis niet naar binnen valt, maar het licht naar buiten. Dat was ik even vergeten. Alsof er een dikke sluier over mijn gedachten hing.
Ze wou me een troostknuffel geven, een alles-komt-heus-weer-goed-gewoon-nog-even-volhouden-knuffel, maar dat kon natuurlijk niet. Ze deed dan maar vanop afstand alsof ze me stevig vastpakte, en ik zweer het, ik leek het echt te voelen.

Wat later sprak ik iemand die ook met energie en gezondheid bezig is.
Toen hij hoorde dat ik nu volledig vegetarisch eet vroeg hij zich af of ik wel voldoende eiwitten at, voor dat slappe gevoel. Daar lette ik wel op, want dat is natuurlijk één van de valkuilen van vegetarisme, en zeker als je je meer een koolhydratenmens voelt.
Toen hij hoorde dat ik bloedgroep O heb vroeg hij zich af of ik niet beter tóch een béétje vlees zou eten. Toen herinnerde ik me een voordracht die ik ooit eens gevolgd heb van een holistische dokter over vegetarisme. Daar had hij gezegd dat mensen met bloedgroep O evolutionair gezien jagers/verzamelaars waren (Omnivoren) en mensen met bloedgroep A planters/zaaiers/boeren (Agrariërs). (De andere bloedgroepen herinner ik me niet, sorry.) Bullshit? Nee, ik geloof daar wel in. Ik ken enkele mensen die enorme gezondheidsvoordelen gehaald hebben uit volgens dat dieet te eten. Alleen hoop ik dat ik de uitzondering op de regel ben. Ik krijg het écht niet meer over mijn hart een dood dier op te eten. Ik vind het zélf belachelijk, hoor, in het begin van dit jaar at ik nog heel smakelijk één à maximum drie keer per week mijn stukje vlees, nu mag ik er niet aan denken. Ik zie een varken, een koe, een kip, een lam op mijn bord, een levend wezen, en voel me dan een kannibaal…
Ik zal wel nog méér eiwitten eten. Naast gewoon eieren, peulvruchten, noten, pitten en zaden, quinoa, granen,… voeg ik wel proteïnepoeder toe aan mijn dieet (ik kocht er van pompoenpitten, is nog lekker ook, in mijn smoothies). Ik overtreed wel mijn voedingscombinaties-regel en maak vaker rijst mét linzen, om meteen de volwaardige eiwit-combinatie binnen te hebben. In uiterste nood ben ik zelfs bereid om tempeh te eten (vind ik vies).
Maar ik móet het eerst zo proberen.

Toen hij hoorde dat ik mijn reiki-inwijding gehad heb, vond hij het helemaal niet raar dat ik zo emotioneel ben en vanalles oppik.
Hij zei dat mijn energiekanalen helemaal opengetrokken zijn. (Wat mijn reiki-leraar ook gezegd had. Daar wordt universele energie doorgestuurd om alles te zuiveren en reinigen. Vergelijk het met een darmspoeling.) En dat die nog altijd openstaan. Dat mijn hele aura openstaat. Dat ik niet mag vergeten mijn energie weer af te sluiten nadat ik een zelfbehandeling gedaan heb. Dat ik hierdoor nog véél meer moet aarden. Én genoeg blijven mediteren, ook al lukte dat op dat moment quasi niet. Voeten én hoofd, hoofd én voeten, zijn gelijkwaardig belangrijk.
En dat er vast vanalles losgemaakt is wat nu naar boven mag komen om verwerkt te worden. Om sterker uit te komen.
En dat ik me meer mag uiten, zei hij terloops, dat ik er niet alleen voor sta.

Ik voelde me al stukken beter na die twee gesprekken.
Even later hoorde ik in de auto Flip Kowlier op de radio. Dat was al lang geleden, zeg! Ik vond het wel passend bij mijn stemming en zong luidkeels het refrein mee.
Noh ne welhemiènde f**k you
Noh ne welhemiènde kust men kl*ten
En oj hie peist da kik mie hoa loatn doen
(Vrij vertaald: ik trek het me niet meer aan en ga me niet laten doen.)

Gisteren kreeg ik dan nog een gechannelde Ashtar-boodschap in mijn mailbox. Daar raakte ik pas helemaal van opgekikkerd. Tranen sprongen in mijn ogen van herkenbaarheid, ik voelde kippevel én kriebels in mijn buik. Alles gaat goed komen.
(Ik weet nog hoe ik in mijn rationele periode zelf dacht over “zweefteven”, maar dat vind ik niet erg. Ik voel me steeds spiritueler en wil en durf daar steeds meer voor uitkomen. Ik ben een spiritueel mens. En dat heeft niet eens zoveel te maken met aan yoga doen, salie branden, kristallen dragen, entiteiten voelen,… , zoals ik ooit gedacht heb. Het gaat volgens mij om een diep weten en voelen dat alles en iedereen verbonden is, dat we allen één zijn, dat we uit liefde bestaan. Alleen zijn we dat vergeten omdat we zo afgeleid worden door vanalles en nog wat.)

Ik mediteerde ’s avonds en éindelijk lukte het nog eens echt goed. (Jaja, ik weet het, er bestaat geen lukken of niet lukken bij mediteren, maar toch…) Ik voelde een enorme gelukzaligheid. Ik voelde me niet van of op deze wereld. Ik voelde me de hele planeet. Ik voelde liefde en dankbaarheid. Ik voelde me weer heel en op mijn plek en op mijn pad.
Ik heb nog nooit drugs genomen, dus ik kan eigenlijk niet weten hoe dat voelt, maar ik voelde me high. En gelukkig.

I’m back. En we gaan voor een mooiere, liefdevollere wereld. I’m in, and you?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.