Vanaf wanneer ben ik bang geworden van een spatje regen?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik ben ooit naar een optreden in open lucht geweest van Flip Kowlier waarbij het begon te regenen. En het regende behoorlijk door! (Toen ik die avond thuiskwam ben ik in de douche gestapt om mijn kleren uit te doen, zodat ik ze meteen ook kon uitwringen!)
Maar iedereen bleef gewoon staan. Hoe goed moet hij geweest zijn, dat iedereen nat tot op het vel toch geboeid bleef staan luisteren en meezingen! En wat een samenhorigheidsgevoel heerste er!

Of die keer dat we gereserveerd hadden bij een restaurant en tegen dat we daar aankwamen begon het te gieten, en het blééf maar gieten, dus stapten we toch maar uit de auto en renden lachend naar binnen en druipend nat bleven we maar lachen. Het was alsof we er extra energie door gekregen hadden!

Of toen ik klein was, toen moesten ze ons naar binnen roepen als het regende. Dat was toch niet erg, een beetje nat worden?

Mijn kindjes vonden het vroeger, toen ze nog klein waren, ook nooit erg als het regende, want dan konden ze met een paraplu rondlopen, leuk!

En nog niet zó heel erg lang geleden vonden Zoonlief en ik het leuk om, wanneer het regende, onze regenkleren en rubberlaarzen aan te trekken en te gaan wandelen, lekker door de plassen dretsen en dan terug thuis genieten van ne warme chocomelk…

Dus… Sinds wanneer heb ik zoiets van “Nèh, laat maar, zo nat, ik blijf binnen…”?

Ik had gisteren een koffer vol planten mee om vanachter in ons tuintje te zetten, maar het regende, dus ja… Als ik ze gewoon alvast naar buiten verplaatste, konden ze wel wachten tot het eens droog was…

Vanochtend begon mooi en ik was helemaal in de stemming om het wat kleurrijker en vitaminerijker te maken bij ons in den hof. Alles alvast op de juiste plaats gezet, schopje en dergelijke uitgehaald, en tegen dat ik goed en wel begonnen was, begon het te druppelen.

Och, dacht ik, ik ben nu bezig en het doet bijna niks, ik doe nog even voort.

En toen begon het meer te regenen, maar ik dacht, echte boeren en boerinnen gaan ook niet naar binnen bij de minste regenbui, ik doe nog even door.

Op den duur begon ik het nog leuk te vinden ook. Voelde me een deeltje van de natuur. En bedacht ook hoe goed de natuur voor de natuur zorgt! Waarom zou ik regen erg vinden, als die ervoor zorgt dat mijn planten het goed doen?

Toen ik klaar was en naar binnen ging voelde ik me voldaan. Ik besefte dat we niet moeten klagen en zagen als het regent, maar dankbaar zijn dat die er is. Niet iets niet doen omdat we dan nat zouden worden, maar blij die energie opnemen die er dan hangt.

(En nu hoop ik maar dat dat gevoel over regen blijft hangen…🤷‍♀️😇)

(En ook: wààw, ik ben niet gesmolten!😉😅)