Voor alles een tijd

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik ga iets vertellen waar ik niet trots op ben. Maar ik vond dat er iets belangrijks uit voortkwam, dus doe ik het maar…

Er was een bos waar we graag naartoe gingen, maar waar we al een hele tijd niet meer geweest waren. Omdat je er in bepaalde stukken een masker moest dragen, want het kan er wel eens druk zijn. En aangezien ik liever volop geniet van frisse lucht als ik ga wandelen, hebben we dus een tijd gepast voor dat bos. (En we zorgen er sowieso ook altijd voor dat we op de minder drukke momenten gaan, dus vond ik het al helemààl onnozel.)

Nu je bijna nergens meer zo’n belemmerend geval moet dragen, in de buitenlucht althans, wou ik toch nog eens naar daar gaan.
Oké, en ik had zó’n zin in één van die lekkere ijsjes van de bijhorende hoeve.😁

We wandelden er eerst en daarna gingen we om onze beloning.
(Da’s een goe lokkertje om de kinderen mee wandelen te krijgen, vroeger was dat het speelplein achteraf, nu is dat een ijsje.)

We zagen al van ver dat je op en rond de hoeve wél nog een masker moest dragen. En ééntje had het zijne niet meegenomen. Niet erg, twee hielden een bankje bezet en twee konden met vier handen een ijsje voor elk gaan halen.

Nu was dat bankje op een warme zomerdag te veraf om drupvrij bij elkaar te komen. En met mijn handen vol kon ik mijn masker niet afdoen om de smeltende druppels te kunnen aflikken. En ik hààt plakhanden. En waarom geloofden ze me niet als ik zei dat dat ander weggetje korter was? (Ik heb een bar slecht oriëntatievermogen, maar de weg naar mijn ijsjes ken ik wel, hoor.)
Ik werd almaar bozer en bozer en tegen dat we terug bij elkaar waren kregen ze de volle lading. Snauwen en blaffen dat ik deed…!

Nadat ze mijn mond bevrijd hadden, begonnen we in niet al te beste stemming aan ons ijsje. Je ziet soms op TV in films en series dat vrouwen die in een rotstemming zijn een pot ijs uithalen, en voor het eerst begreep ik het (helaas, want ik wil hier niet promoten dat je ijs moet eten om je beter te voelen).
Zoet en vet kalmeerden me met elke lik steeds meer.

Was dat nu echt nodig, vroeg ik me af. Moest je echt zo boos worden? Om niets eigenlijk? Om plakhanden? Je beseft toch wel dat je je alleen maar afreageerde op hen?

Ik heb me uitgebreid geëxcuseerd voor hoe ik me gedragen had.

En we wasten na het ijsje onze handen in de toiletten die een eind verderop stonden.

Pfff…

Pas thuis, achteraf, besefte ik waarom ik me nu echt zo gevoeld had.
Ik wil gewoon dat het gedaan is. Helemaal. Niet hier en daar. Niet bijna overal. Niet nu en dan. Helemaal…

Dat was een weekje geleden.
Vanochtend stond ik weeral op met een dipje. De ups en de downs volgen elkaar steeds sneller op, heb ik het gevoel.

Ik werd naar mijn kaarten gedreven. Waarschijnlijk vinden velen dat maar raar (ik ook, nog niet zo heel erg lang geleden), maar ik haal er veel troost uit.
Ik voorspel er geen toekomst mee, voor mij voelen ze als een soort leidraad en steun.
Ik trek er altijd de juiste op het juiste moment uit. En als ik er niets mee gedaan heb, of verkeerd geïnterpreteerd heb, dan mag ik de stapel nog zo goed schudden, gegarandeerd komt die er de volgende keer weer uit. Zoals nu.

Vorige keer trok ik “cycli” en nu was ik dan toevallig in een bepaalde fase van míjn cyclus, dus interpreteerde ik de tekst zo. Maar vanochtend trok ik die kaart wéér, en in de stemming waarin ik nu verkeerde, was het precies alsof er nu een heel andere tekst bijstond, of extra tekst die ik de vorige keer niet gezien had. (Wat voor mij nog maar eens bewijs is dat iedereen identiek hetzelfde elk op een andere manier kan bekijken, en niet alles zien wat er is.)

Als iets niet gebeurt zoals je het wil, dat je het niet moet willen forceren. Dat alles zijn moment heeft om te gebeuren. Dat alles wel in orde zal komen op het juiste moment.

Mja.
Om het heel negatief te vergelijken: aan oorlogen komt ook ooit een einde, dat zal met dit ook wel zo zijn.
Hier komt ook wel een einde aan.

Intussen ga ik blijven mijn best doen om er niet te veel mee bezig te zijn en te blijven genieten.
Van ijsjes bijvoorbeeld.
Plakhanden of niet.