Waar gaan we naartoe? (Naar meer verbinding!)

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik lijk hier steeds een stapje verder te gaan.

Tja. Zoals Christina von Dreien zei in het korte filmpje dat ik gisteren beluisterde: spiritualiteit is meer dan alleen maar licht en liefde en eenhoorns. (Dat kwam binnen, want ik ben nogal een rainbows and unicorns kinda girl.)

En ik heb al sinds ergens in mijn twintiger jaren het gevoel dat “dit” niet is waarvoor ik hier ben, dat mij “iets groters” te wachten stond.
Ik heb het gevoel dat dat iets groters nu is aangebroken. Dat ik hier een taak in te vervullen heb. Misschien is dat wel via blog. Om te beginnen. Het zal wel geen toeval zijn dat ik daar door omstandigheden mee begonnen ben, een paar jaar geleden…

Bovendien zag ik een paar filmpjes van de manifestanten die langs een ziekenhuis passeerden en de verpleegsters stonden hen toe te juichen! (Ha ja, ongeprikt of wel geprikt, beide weten dat ze anderen kunnen besmetten, maar de één is straks misschien zijn werk kwijt en de ander zijn collega, en dan is de zorg al helemààl overbelast en ze zijn nù al onderbemand…)
Dus als zij hun nek durven uitsteken door zich zo te laten filmen, dan durf ik me toch wel uiten door te bloggen, zeker?

Komt-ie:

WAAR GAAN WE NAARTOE?
(NAAR MEER VERBINDING!)

Amai, al die teksten en filmpjes die ik zag passeren over de manifestatie in Brussel eergisteren, om bij te blèten. Ik dacht altijd dat dat alleen in andere landen gebeurde, ver van mijn bed, weet je wel. Moeilijk om daar niet in te blijven hangen.

Belangrijk dus om vooral te denken aan het grootste stuk, vóór die acties begonnen, waarom al die mensen daar zondag waren. Verbinding, gelijkheid, liefde. Kracht. Samen. Opkomend voor ieders rechten en vrijheid.

Ik mag hier een getuigenverslag delen van iemand die erbij was en die ik 200% vertrouw en geloof.
Ze is een kaarsje. Zelfs kleine vlammetjes kunnen veel duisternis wegnemen.

“Ik was vandaag 21.11 getuige van een op en top corrupt systeem. Een vredevolle betoging van misschien wel 50-60.000 mensen. We waren met veel. Iedereen was liefdevol, rustig. Op een gegeven moment wordt de groep in twee gesplitst door de politie zelf zonder reden. Ze versperren ons de weg met barricades. Dit om te verhinderen dat we wat verderop naar toespraken kunnen gaan luisteren. Gezinnen met kinderen worden zomaar belaagd met waterkanonnen en pepperspray. Mensen raken in paniek. Alle wegen worden versperd, alle!!! Om te verhinderen dat we nog naar het park kunnen stappen voor de toespraken. Tienduizenden mensen zijn al door. Tienduizenden blijven achter. Verdeel en heers komt hier wederom naar boven. Politie verkleed als rebelburger, de zogenaamde romeo’s, mengt zich tussen de massa om onrust op te wekken, om mensen op te hitsen. 5 min later zie je ze met hun walkie talkies in de hand bij de politie in uniform aan combi’s staan keuvelen en lachen. Ze veroorzaken zelf de rellen om dan in het nieuws te kunnen tonen dat de demonstranten de relzoekzers zijn en dat we geweldadig zijn. Een handvol burgers wordt woest en hebben zichzelf niet meer in de hand. De overige 55.970 blijven kalm. Opzet geslaagd. Sprekers worden met traangas door de politie van podia gehaald terwijl er niets aan de hand is. De mensen die vanvoor staan worden eveneens belaagd door het traangas. Op een sarcastische manier wordt door luidsprekers geroepen: mensen omkeren, rustig blijven, de betoging is gedaan, tot ziens, bedankt voor de komst. Het enige wat je op het nieuws ziet zijn relschoppers en een zogezegde ‘grimmige sfeer’. Wat een poppenkast. Ik kan je vertellen dat de enige sfeer die er hing een sfeer van verbinding was, sereen en zacht. Tot de politie zijn plannen in werking zette. Ik was vandaag getuige van de corruptheid van ons systeem en dit staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Met pepperspray in onze ogen en luchtwegen, die uit de zijstraten kwam door de politie vrijgelaten, zijn we terug naar het station gewandeld. Om te walgen. Dit bevestigt enkel wat ik al jaren wist. We mogen niet meer voor onszelf denken , en nu ook niet meer praten. Dit is het mooiste voorbeeld van een gecensureerde democratie. In de mate dat we dit nog een democratie kunnen noemen. Dit spektakel was uiteraard van tevoren gepland en in scene gezet. Ik houd mijn mond niet meer nu. Ik zal mijn waarheid spreken en blijven spreken. We zullen met liefde en sereniteit het woord blijven verspreiden en in onze liefdevolle kracht blijven staan. Ik weiger me te verlagen tot dit niveau. Met liefde en in verbinding met elkaar gaan we door. Het was een prachtige dag en dat is wat de aanwezigen weten en onthouden. Met liefde. ❤️Freia”
(Dank je wel, Freia)

Ik voeg daar graag nog aan toe: blijf niet steken in boosheid, blijf niet hangen in angst, liefde is vele, vele malen sterker en krachtiger.

De verandering is al begonnen, ik merk het, ik voel het zelf.

Hoe meer mensen uit elkaar geduwd worden, hoe meer ze op andere manieren verbinding zoeken.

Stay connected.

Misschien duurt het nog even maar…
Uiteindelijk komt alles goed.