Waarom voel je je zoals je je voelt

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Enkele dagen voor het feest:
“Weten jullie al welke kleren je gaat dragen?”
“Boh, da’s toch niet belangrijk…”

Een goed halfuur voor we naar het feest gaan vertrekken:
De één: “Ik heb toch eigenlijk echt niks feestelijks in mijn kleerkast, hé.”
Zoektocht in papa’s kast (ja, zo groot is hij dus al, dat hij voor het eerst in papa’s kast kan snuisteren), vlug nog het hemd gestreken dat hij al jaren niet meer gedragen had en dus al redelijk gekreukt was, heel bewust over de draad van het strijkijzer gestapt om de stekker uit te trekken, en voilà, kon hij lekker warm aantrekken, sè.

De ander toverde een mooi overhemd tevoorschijn dat ze onlangs een halfuur gedragen had en daarna in de rugzak gefrommeld had. Zo kon ze dat toch niet dragen? (En nee, zij heeft niet in mama’s kast gekeken, ook al zou ze dat al een tijd kunnen, totààl haar stijl niet!)
Stekker terug in het stopcontact, strijken, niet bewust over de draad van het strijkijzer gestapt want ik was naar de klok aan het kijken hoeveel tijd ik nog over had om me zelf om te kleden, haperen, in een fractie van een seconde beseffen dat het strijkijzer gaat vallen maar dat ik het niet mag grijpen wegens heet, KLABETTER, op de grond.

Vloeken, humeur helemaal verpest, want ’t is toch waar zeker, altijd alles uitstellen tot op het laatst en dan mag mama het oplossen en ik word zenuwachtig onder tijdsdruk en dan word ik onhandig en…

En dan beseffen dat ik het mezelf aandoe. Als zij er maar zo weinig om geven hoe ze er op zo’n moment uit zien, of in elk geval als zij pas last minute beslissen wat ze gaan dragen, waarom zou ik me er dan druk om maken, wie zijn gat brandt moet op de blaren zitten, toch?
(Omdat ik zelf graag heb dat mijn kinderen piekfijn op een feest verschijnen? Omdat ik zelf enorm naar dat feest heb uitgekeken?)
En we zijn toch altijd overal ruim op tijd, dus eigenlijk hoefde ik me niet eens op te jagen.

Een paar keer diep in en uit ademen, omkleden, en ik was alweer helemaal in feeststemming.

Soms loont het de moeite om eens heel even stil te staan bij waarom je je voelt zoals je je voelt. Het lukt me steeds beter, en dat helpt me ook echt om anders met bepaalde situaties om te gaan.
(Ook al besef ik het nog vaak pas achteraf en moet ik mezelf dan corrigeren of bijsturen 🤷‍♀️, het is een goed begin. Vind ik.)