Wanneer je kind plots meer begint te snoepen (zoals jij)

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Heel soms gaat er eens iemand van de kindjes mee naar de winkel. Saai, dus dat gebeurt niet vaak. Maar àls ze meegaan laten ze wel eens subtiel vallen waar ze zin in hebben. Dat ze niet moet zagen of ze krijgen helemaal niets, dat weten ze al van kleinsaf. Maar als ze mooi om één iets vragen, waarom niet…

Deze keer ging de dochter mee, en ze had zó’n zin in suikerwafels, dus belandde er een pak in de kar. Ik was altijd gewend dat ze heel zuinig omgingen met hun snoepgoed en andere zoetigheden, dus was ik er redelijk gerust in dat ze wel een tijdje weg konden met hun nieuwe voorraadje. Eerlijk in twee verdeeld, elk hun portie in hun doos.

Kwam Zoonlief gisteren naast mij zitten, zuchtend dat hij zin had in een suikerwafel.
Haal er dan één uit, zei ik, maar je weet dat je een hele tijd geen nieuwe meer krijgt, hé.
’t Is al op, was het antwoord.

‘Wàt? Nù al?!’
‘Ha ja, als jij iets mee brengt voor jezelf, moet het toch ook altijd direct op?’

Daar had hij me. ’t Is waar. Het gebeurt wel eens dat ik me laat verleiden in de winkel, en dat er dan eenmaal thuis inderdaad iets in me wil dat het zo snel mogelijk op is, alsof het minder erg is als het weg is.

Da’s het ding met kinderen, die luisteren niet altijd naar je, maar ze merken wel alles op wat je doet.

Lachend zei ik: jamaar, je moet doen wat ik zég, niet wat ik doe!
Hij lachte terug. Hij had wel door dat hij me weer ergens op gewezen had.

(Dat ik Collect & Go moet gebruiken, dan bestel ik niets wat ik niet nodig heb en is er niemand die om zooi vraagt, inclusief mezelf.
Óf dat af en toe eens zondigen mag, als je er dan maar bewust en zonder schuldgevoel van geniet. Dat weten we natuurlijk allemaal, maar volgen we die denkwijze altijd?)