Wat is het verschil tussen je intuïtie en je gedachten?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Dat heb ik me nog nooit eigen kunnen maken. Nog niemand heeft het me zo kunnen uitleggen dat ik het echt begreep en nog nooit luisterde ik een filmpje of las ik een boek waardoor ik het vast had.

Wanneer is de “stem” die je hoort je intuïtie en wanneer zijn het gewoon je eigen gedachten?

Ik weet wel dat intuïtie vaak is dat je iets weet wat je eigenlijk niet wéét.
En achteraf, als je die intuïtie niet gevolgd hebt, denk je dan: ik had toch beter…

Ik zeg maar iets, als je zoon bijvoorbeeld vier jaar was tegen dat hij volledig doorsliep en als hij vijf is krijg je tijdens het in bed stoppen de ingeving te zeggen dat als zijn verse, dikkere deken vannacht verkeerd ligt, dat hij dan zijn lichtje kan aansteken om het terug goed te leggen, maar ja, denk je dan, hij roept ons al een jaar niet meer wakker, waarom zou ik dat doen, en ’s nachts roept hij dat zijn deken van zijn bed gevallen is en denk je: ik had het toch beter gezegd… (En dat vertel je dan tegen hem en enkele weken later vertelt hij apetrots dat hij ’s nachts zijn lichtje aangestoken heeft om helemaal zélf zijn deken goed te leggen.)

Of als je gewoon bent altijd dezelfde weg te nemen en de ingeving krijgt langs een andere weg te rijden, maar waarom zou je, je rijdt altíjd langs daar, en dan kom je in een smalle straat achter een vrachtwagen terecht die vanalles en nog wat aan het uitladen is waardoor je nét niet te laat op je bestemming aankomt.
Ik had toch beter…

Of als ze zelfbouwkasten komen leveren en je de neiging hebt om eerst de pakketten te controleren voor je aftekent, wat je anders nooit doet, en controleert of het de juiste kasten zijn en het juiste formaat. (En dat juist was, maar de kleur niet, dat was je even vergeten te controleren.)

Dus ja. Achteraf is het altijd makkelijk om te denken: ik had toch beter.

Had ik deze week niet.

Ik moest naar het ziekenhuis (controle-afspraak bij de oorarts voor de Menière, alles stabiel, hoor). Normaal rij ik altijd langs de autostrade, behalve als het ’s morgens vroeg is, knal in het spitsuur, want dan zit je op een bepaald moment gegarandeerd even vast, ik ben er altijd rapper als ik dan eerst een heel stuk langs gewone wegen rij voor ik het laatste stuk via autostrade doe.

Toen ik bijna ging vertrekken zag ik mezelf echter via de autostrade rijden. Neeneeneenee, dat ga ik niet doen. En te laat komen, zeker? Ik neem beter de gewone weg. Maar ik bleef maar voor me zien dat ik langs de autostrade reed. (En bleef ook tegenargumenten noemen waarom ik dat beter niet deed.)

Toen ik vertrok reed ik zonder nadenken in een automatisme naar de autostrade.
Ja, lap, dacht ik bij mezelf, nu doe ik het tóch!

Uiteindelijk was ik blij dat ik dat gedaan had.

Je raadt het vast al: ik had tijdens het spitsuur nog nóóit zo’n vlot verkeer gehad als nu!

In de wachtzaal had ik tijd om te analyseren. Wat was nu het verschil tussen die twee gedachten? Hoe kan ik in het vervolg met vertrouwen die eerste stem of dat beeld volgen?

En dat was het nu net. Vertrouwen!

Dat eerste beeld leek achteraf bekeken uit mijn hart te komen, in vol vertrouwen, en dat tweede uit mijn hersens, rationele gedachten.

Ik ga ermee aan de slag!
Eens zien of ik eindelijk ontdekt heb hoe ik intuïtie van gedachten kan onderscheiden…