We zijn heel liefdevol onze kinderen aan het vergiftigen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie Leave a Comment

Ik schreef het onlangs al op mijn kookblog: ik weet dat je geen troost uit je eten hoort te halen maar toch merk ik dat hoe langer deze crisis duurt, hoe meer ik het toch wel eens doe.
Ik had die keer gewoon door de week iets feestelijker gekookt, en ik had ook een cake gebakken, wat al lang geleden was.

Gisteren ging ik naar de winkel. Met nog wat de stemming die er thuis hing bij me. Normaal lukt het me om alles te passeren wat ik niet nodig heb, maar soms gebeurt het dat ik…

O, donuts! Dat eten de kindjes graag, ik doe er voor elk één mee.
Zie! Van die snoepen die Dochterlief zo graag eet en die ik nergens meer vind! Joink, doe ik mee!
Chocoladewafels! Heb ik eigenlijk ook wel eens zin in. Pakje in de winkelkar.
Mmm, chips, voor bij de film dit weekend.
Roomijs… ook al lang geleden, en ze vroegen er laatst om… Waarom niet, voor één keertje.

Pas toen ik thuis kwam en alles een plaatsje moest geven, dacht ik: O nee, wat heb ik nu weer allemaal mee?

Waren zij heel blij mee natuurlijk, en wie ziet nu niet graag zijn kinderen glimlachen, maarre…

Een zinnetje uit een voordracht van enkele jaren geleden over gezond leven kwam naar boven:
“We zijn heel liefdevol onze kinderen aan het vergiftigen.”

Maakte toen een ongelooflijke indruk op me, dat ze dat zo zei.
Ze had natuurlijk gelijk. We willen zo graag onze kinderen (of kleinkinderen, voor de grootouders onder ons) blij maken, en dat doen we dan vaak met snoeperij. Waar NIKS goeds in zit, integendeel, je wil niet weten wat suiker en andere zooi met je lichaam doet.
Maar toch kunnen we het soms niet laten.

Ik ook niet, da’s duidelijk. En een keertje is ook niet zo erg, maar als ik zoveel zooi mee heb als gisteren… Vind ik foute boel.
Ik zei het ook tegen de kinderen. Bij mij is het altijd alles of niks. (Die maken daar zelfs al grapjes over.) Meestal heb ik niks mee, maar àls ik eens iets meebreng om te snoepen is het veel te veel.
Dus da’s een les die ik nog altijd te leren heb. Een beetje meer balans.

In elk geval, vanochtend stond er weer fruit op de ontbijttafel, als ze ’s middags thuis eten krijgen ze soep bij hun boterhammen en ’s avonds groenten bij de warme maaltijd. En occasioneel halen ze dan soms wel eens een snoepje uit als dessert.
Gelukkig zijn ze daar verstandig in, ze luisteren naar hun lichaam, zij gaan zich niet laten vergiftigen…

Soms denk ik: als ik het niet zou in huis halen, kunnen ze het zéker niet eten. En dan troost ik me met de gedachte dat ze er op deze manier wel nu al leren mee omgaan…
(Oké, en ik brainwash ze met het feit dat eens zondigen wel mag binnen een verder overwegend gezond dieet.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.