Wie gaat mee naar mijn eiland?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Het werkt echt op mijn zenuwen. Hoeveel er geschreven wordt over degenen die de spuit niet willen omdat het merendeel van de jonge, gezonde mensen op hun immuunsysteem kan en wil rekenen.

Dat ze de toegang tot het ziekenhuis of een behandeling moeten ontzegd worden als ze dan toch aan het virus ten prooi zouden vallen.
Gaan we dan ook hetzelfde zeggen tegen kettingrokers en alcoholmisbruikers? En tegen mensen die nooit iets van beweging doen en tegen mensen die zich volvreten met transvetten en suikers? Of vergokken zij hun leven niet? Belasten zij niet onnodig de zorg?

Dat ze maar op een eiland moeten gaan wonen.
Awel, weet je wat? Heb ik hoe langer hoe meer zin in!

Ik schreef eerder al over mijn Utopia. Ik droom er steeds meer van. Had ik geld genoeg, ik kocht een eiland en stichtte een nieuwe stam, met een nieuwe cultuur en nieuwe gewoonten.

Mag ik even fantaseren?

Met wetten als ‘Doe niet aan een ander wat je zelf niet wil dat een ander aan jou doet.’ en ‘Doe voor een ander wat je zelf ook graag zou hebben dat een ander voor jou zou doen.’

Een nieuw schoolsysteem zou ook leuk zijn, waar kinderen dingen kunnen leren die ze hun leven lang kunnen gebruiken en toepassen. Omgangskunde bijvoorbeeld. Of over gezond eten en leven. Stressbeheersing (al zou dat op dat eiland hopelijk niet zo nodig zijn als hier).
Ik zou hen geen tien uur per dag van huis houden, want familie en vrienden en ontspanning en vrije tijd zijn ook heel erg belangrijk.
Kinderen zouden er niet allemaal in dezelfde mal gekneed worden, er zou rekening gehouden worden met talenten en persoonlijkheden. Een vis kun je tenslotte niet leren in een boom klimmen en een aap gaat versmachten als je hem dwingt onder water te blijven.

Ik zou ook een heel nieuw zorgsysteem opzetten. Een holistische. Waar niet alleen maar symptomen bestreden worden maar oorzaken aangepakt worden. Waar klassiek en complementair hand in hand werken. Waar (genoeg) verzorgers tijd hebben voor hun mensen.

Er zouden geen arbeiders en bedienden en ambtenaren en zelfstandigen zijn. Iedereen zou doen waar hij goed in is en wat hij graag doet, en dit delen met anderen.

Er zou geen overheid zijn zoals we dat nu kennen, met leiders die boven hun volk staan en beslissingen nemen waar ze de gevolgen niet van beseffen.
Als iedereen goed is voor zichzelf en elkaar, hebben we dan nog iemand nodig die ons zegt wat we wel of niet mogen doen?
Een soort overlegorgaan van de lokale bevolking, zou dat niet lukken?

(Ik zal zeker wel dingen vergeten te noemen hebben of over het hoofd gezien hebben, maar daarom heb ik ook een hele stam nodig, om mee te denken.)

Dus wat heb ik nu nog tekort? Geld om dat eiland en alle benodigdheden te kopen, en een hééééleboel verschillende mensen met verschillende gaven en talenten en interesses die meewillen.

Who’s in?