Wiens stem klinkt daar in je hoofd?

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Het hoort zo, dus doe je dat ook maar.
Mensen hebben commentaar op mensen die het niet zo doen, dus doe je het ook maar zo.
Dus leg je de lat maar ergens op een hoogte die je aangeleerd bent.

Maar moet dat echt?

Een onnozel voorbeeld: vroeger waste ik geregeld de ramen, want zo was ik het geleerd. En iedereen doet dat toch?Daar steek ik al een hele tijd niet meer zoveel tijd en energie in.
Als ik er nog door kan kijken, kan het nog wel even.
(Oké, ik overdrijf, maar je begrijpt wat ik bedoel.)

En vroeger maakte ik me er altijd druk in dat mijn ramen niet perfect proper waren na het wassen, achteraf was er altijd wel nog ergens een streep of een opgedroogde spetter te bespeuren. Foei, niet goed gedaan!

Heb ik daar echt ooit opmerkingen over gehad? En heb ik daar echt naar geluisterd en mij dat aangetrokken?Tegenwoordig heb ik zoiets van, goed genoeg voor mij, ik kan er weer door kijken. 😄

Het voelt veel makkelijker als die lat ergens ligt waar die voor mij comfortabel voelt.
Kan op veel vlakken toegepast worden natuurlijk. Dat de lat (te?) hoog ligt omdat je herinneringen van stemmen van anderen in je hoofd hoort of door aangeleerde gewoontes. Eenmaal je beseft dat je helemaal zelf mag kiezen of je het ook zo wil doen, voel je een last van je schouders vallen, voel je veel minder druk. Of zo ervaar ik het toch.

Daar heb ik nog een weg in te gaan. Zelf bepalen wat en hoe.
En jij?