Wim Hof

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

(Oeps, het is echt een hele lange geworden vandaag, en dan heb ik nog de helft van wat ik eigenlijk allemaal kwijt wou achterwege gelaten… Tasje thee erbij? Zou nog toepasselijk zijn ook, voor eventuele koude rillingen. 😉)

Een goeie drie weken geleden stuurde een vriendin een berichtje, dat haar zoon voor een schoolproject onderzoek wou doen naar de Wim Hof-methode, en of ik zin had om mee te doen. Ik had al van de man gehoord en filmpjes zien passeren van hem in een ijsbad. Toen zweefde mijn mening daarover steeds tussen “Waw, hoe zou dat voelen, zou ik dat ook durven?” en “Knettergek is-ie, zo vrijwillig in ijskoud water kruipen!”, maar nu de kans zich aandiende won mijn nieuwsgierigheid het van mijn tegenzin om mezelf dat aan te doen.
(En mijn zoon wou tot mijn verbazing ook mee!)

Ik begon me voor te bereiden.

(Dat ik een paar weken mijn benen niet geëpileerd heb zodat de haartjes konden doen waar Moeder Natuur ze voor bedoeld had, nl. me helpen warm houden, daarbuiten in enkel een badpak en badjas, wou je niet weten, zeker? Te laat! 🤷‍♀️😂)

Hoewel ik daar in de koude maanden normaal geen zin in heb, begon ik terug met elke dag een koude douche. En al snel niet meer voorzichtig en beetje bij beetje vanaf mijn voeten omhoog. Ik stapte, borst vooruit, direct onder de koude waterstraal. Eerst nog wat naar adem happend, maar algauw viel dat wel mee. Een weekje geleden besefte ik dat ik dat nog niet gedaan had met mijn rug naar de douchekop gericht, dus deed ik dat. Mijn adem sloeg dicht. Om één of andere reden voelde dat véél kouder. Ik stapte er vanonder om te bekomen. En probeerde opnieuw. Weer van dat. Weer even wegstappen. Ik sprak mezelf toe: komaan, gewoon blijven ademen. En toen lukte het. Na enkele dagen slaagde ik erin om meteen te focussen op blijven ademen. En haalde ik er een belangrijke les uit: ik kan oncomfortabele situaties of gebeurtenissen wel hebben. Gewoon blijven ademen.

Ik voelde me er gisteren dus klaar voor.

Er was een heel goeie begeleider op de workshop.
Eerst vertelde hij inleidend enkele interessante dingen over gezondheid, stress en weerstand.
(O, en ik wil eerst nog dit kwijt: als je zelf zo’n workshop wil doen en er onbevangen en blanco aan wilt beginnen, lees je misschien liever niet verder. Maar zelfs als je verder leest: iedereen ervaart het anders, ik beschrijf enkel mijn eigen beleving. En misschien zou die een volgende keer zelfs ook weer anders zijn.)

Daarna deden we enkele rondjes ademhaling volgens de Wim Hof-methode.
Tijdens het eerste rondje begon ik wat duizelig te worden. Niet erg, dat passeert wel.
Tijdens het tweede rondje begon het getuut in mijn hoofd luider te worden. Niet erg, dat passeert wel. Ik hoopte wel dat andere Menière-symptomen zouden uitblijven.
Tijdens het derde rondje kreeg ik het plots ijskoud en begon ik oncontroleerbaar te trillen. En ineens rolden de tranen langs mijn wangen.
Tijdens het vierde rondje: weeral wenen. Dat moest ik toch kunnen stoppen. Mijnen analyseerder schoot weer in gang, ik moest weten vanwaar dat kwam. Ik heb ooit eens iemand horen zeggen dat als je moeite hebt met diep inademen, dat dit betekent dat je moeite hebt met ontvangen, en als je moeite hebt met diep uitademen, dat je moeite hebt met loslaten. Ik merkte dat het telkens tijdens de uitademing was dat mijn schouders schokten. Zou dus op loslaten slaan. Wééral dat loslaten! Hoeveel keer en op hoeveel manieren gaat dat nog op mijn pad komen? (Tot ik die les geleerd heb, I know.)
Tijdens het vijfde rondje kon ik me weer focussen op het ademen zelf en verdwenen de kou en de tranen.

Wow, wat was me dat zeg…
Ik kreeg achteraf te horen dat zo ademen inderdaad wel dingen kan losmaken…
Reden genoeg om het thuis ook te doen…

Na een korte pauze was het tijd om naar buiten te trekken voor het ijsbad.
Het was nu niet echt dat ik stond te popelen, maar ik voelde me er wel klaar voor.
Gewoon blijven ademen.
Ja…

Zodra ik erin zat gebeurde er iets. Ik kan me niet echt herinneren of ik pijn voelde of die ijskou of dat het plotse angst was, maar die gedachte van gewoon blijven ademen was op slag verdwenen. Foetsie. Helemaal weg. Net zoals mijn adem. Ik kreeg geen adem. Het voelde alsof ik op het droge aan het verdrinken was. Ik kon niet meer denken. Ik was precies verdwaald in Nergensland. Ik kon niet… ik… ik kon niet…. Ik panikeerde! Ik hoorde rare geluidjes en besefte dat dat ikzelf was.
Plots greep de begeleider me vast. Niet lichamelijk, maar met zijn rustige stem. Hij leek me kalm uit een dikke mist te leiden. Oef, ik was veilig.
Eenmaal ik mijn focus terug had, kon ik me weer op mijn ademhaling richten.

Innnnn…

Uuuuuit…

Innnnn…

Uuuuuit…

Het voelde ineens zó rustgevend…

Innnnn…

Uuuuuit…

Innnnn…

Uuuuuit…

Ik dacht dat ik nog zeker een minuut te gaan had, maar plots zei hij: de twee minuten zijn om.

Waw. Weer een grens verlegd. Ik heb gedurfd.
Wat een bijzondere ervaring… Ééntje die ik meeneem… Moet ik onthouden.
Uiteindelijk komt alles altijd goed.
En “gewoon” blijven ademen.
En je goed laten begeleiden waar nodig.

Of ik het nog eens zou doen?
Als het weer met zo’n goeie begeleider kan, zeker!

Ik maak hier niet vaak reclame voor iets of iemand, maar hij deed dat zó super, ik kan iedereen zo’n workshop met Dries van Gezondheidspraktijk Neteru aanraden!

O ja, mocht je benieuwd zijn naar de reactie van Zoonlief: “Goh, voor mijn torso voelde het gewoon als een badje (onze stoeren!), maar mijn ledematen voelden alsof ze eraf vroren.”
Meerdere trotse moeder-momentjes gehad die namiddag. Echt, zó trots! Dat zei ik hem ook achteraf: “Ik ben trots op jou.” Waarop hij reageerde met “Je moet niet trots zijn op míj, je moet trots zijn op jezélf!”.
(Die is dus al verstandig genoeg om te weten dat je bevestiging niet buiten jezelf moet zoeken blijkbaar. (Soms vraag ik me echt af wie hier nu eigenlijk de opvoeder is, ik of mijn kinderen.))

Maar goed.

Wie durft?