You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik zit graag op mijn gemak thuis. Alleen of met mijn gezin. En af en toe afspreken met een select aantal mensen die ik goed ken. Meer moet dat niet zijn voor mij.

Je kunt dus gerust stellen dat ik de laatste tijd geregeld nogal serieus uit mijn comfort zone treed.

Ik heb namelijk steeds meer het gevoel dat ik meer uit mijn kot mag komen. En dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk opnemen.

Vind ik best wel zwaar, fysiek, geestelijk, emotioneel,…
Maar o zo lonend…

Vanaf een bepaalde leeftijd kwamen er met mondjesmaat af en toe mensen in mijn leven die als heel bijzonder voelden, waarmee ik al heel snel of zelfs meteen een soort diepere connectie voelde.

En de laatste tijd lijkt dat ineens in sneltreinvaart te gebeuren. Almaar sneller leer ik almaar meer mensen kennen waarmee ik me op een bepaald niveau verbonden voel. Of dat nu mensen zijn die ik blijf zien, of slechts heel even…Tijdens toevallige ontmoetingen, heel kort op die ene manifestatie, zelf opgezocht, via vriendinnen, door een vrouwencirkel,…

Dat heb ik als heel speciaal ervaren, die vrouwencirkel (mijn eerste keer!). Dat ik zelfs met vrouwen die ik van haar noch pluim kende meteen zoveel verbinding kon voelen. Je kon direct voelen dat het gelijkgestemde zielen waren. Het voelde veilig en vreemd vertrouwd.

Daarmee dat ik de groep durfde toespreken tijdens het rondetafelgesprek. Dat mócht, het móest niet als dat oncomfortabel voelde, en in andere omstandigheden zou ik daar gretig gebruik van gemaakt hebben (sla mij dan maar over!), maar ik voelde heel erg de drang om vrijwillig mijn grenzen te verleggen, en daar te zeggen wat ik voelde dat ik te zeggen had.

Ik moet zeggen, het voelde echt precíes hetzelfde als toen ik in het middelbaar spreekbeurten moest geven. Hartkloppingen, trillen en beven, zinnen die in mijn hoofd telkens net buiten mijn bereik leken te springen waardoor ik ze niet kon grijpen, of net gedachten en gevoelens die als mieren over elkaar krioelden waardoor ik maar kon hopen dat ik de juiste te pakken kreeg om uit mijn mond te laten komen,…

Of nee, niet precíes hetzelfde. Ik voelde me totaal niet beoordeeld. Ze wachtten geduldig en geïnteresseerd op iedere zin, op ieder woord en leken bovendien volledig te snappen wat ik bedoelde en voelde en waar ik naartoe wou met mijn verhaal.
Magisch vond ik het.

Daarna werd muziek opgezet.
Na enkele noten hoorde ik al dat het eerste lied Imagine was, en ik dacht meteen in een automatisme “A nèèèèèèn…” (Ik schreef eerder al hoe ik keer op keer reageer als ik dat lied hoor.)

Op die avond, en na die andere ontmoetingen, kwam het refrein nog veel harder en veel dieper binnen dan anders.

🎵You may say I’m a dreamer
but I’m not the only one…🎶

En ja, hoor, daar kwamen de waterlanders.
En niemand die me scheef bekeek. Integendeel, daarom ben je hier, kreeg ik te horen.

En ik besefte het.
I’m not the only one.
Ik ben helemaal niet zo raar, abnormaal, anders en alleen in mijn denken, ideeën, voelen, hopen en dromen en hunkerende drang naar meer verbinding en een andere, mooiere wereld.
Ik ben absoluut niet de enige met mijn gedachtengoed.
I’m not the only one!

🎵I hope someday you’ll join us
and the world will be as one…🎶

💝
🌟
💖