Zelf je finish bepalen

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Is er nog iemand die naar De Klas kijkt?
Deze week keken we naar de aflevering met Kamal Kharmach.

Hij begon met de vraag hun naam op te schrijven en wat ze later wilden worden.
Op die leeftijd zou ik “boekhouder” opgeschreven hebben, op mijn leeftijd nu dacht ik: zou er iemand simpelweg “gelukkig” opschrijven?

Wat later zei hij iets wat ik heel mooi vond: dat je zélf je finish moet bepalen.
En da’s inderdaad iets wat helpt om gelukkig te worden/zijn. Als je zelf kunt/mag/durft voelen welke richting je uit wil, en je je niet laat voorschrijven door ouders/leerkrachten/leeftijdsgenoten/de maatschappij wat je moet behalen of worden om het ver geschopt te hebben.

Op die leeftijd was “boekhouder zijn” mijn finishlijn.
Nu vind ik het vooral belangrijk om goed in mijn vel te zitten, om gewoon gelukkig en tevreden en blij te zijn met wie en waar ik ben. En aangezien ik geregeld zomaar kriebels in mijn buik krijg en me vaak plots ineens een gevoel van pure gelukzalige tevredenheid overvalt, vind ik voor mezelf en naar mijn gevoel dat ik het ver geschopt heb. Ik ben een heel ander persoon dan toen ik afstudeerde en ik ben ook helemaal anders geëvolueerd dan ik toen dacht. En dat bevalt me wel.

Uiteraard zijn er ook dingen waar ik wel eens over klaag en zaag.
Toch blijf ik er van overtuigd: het is maar waar je aandacht aan geeft.
Wat je aandacht geeft, groeit. En dat is voor mij op dit moment puur bewustzijn. Zíjn.

Natuurlijk heb ik nog dromen en wensen en doelen en plannen. Maar er is niemand die zegt dat ik mijn finish niet nog eens of op een andere manier mag behalen.
De meeste sportievelingen houden het toch ook niet bij één loopwedstrijd?