Zen-oefening bij de tandarts

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik mocht gisteren naar de tandarts. Door nachtelijk tandenknarsen was er een stukje van een tand afgebroken. Ik was me niet bewust van dat tandenknarsen, ik denk niet dat ik overdag veel pieker, maar blijkbaar komt het ’s nachts dan allemaal naar boven. (Nu ik het zeg… vannacht droomde ik dat iemand me iets afpakte wat mij toekwam… ’t is allemaal symboliek…)
Anyway, nu ik dat weet neem ik wel een Bach Bloesempje, White Chestnut is daar goed voor. En natuurlijk probeer ik ook (nog) bewuster te ontspannen.

Daar begon ik bij de tandarts eigenlijk al mee.
Sinds ik bij haar ga, lig ik niet meer helemaal verkrampt op die stoel, me vastklampend alsof ik mezelf moet tegenhouden weg te lopen. Ze zegt telkens wat ze gaat doen of wat ik mag verwachten en stelt me gerust.
Toch merk ik nog steeds een zekere spanning op in mijn lichaam als ik daar lig.

Dan zeg ik in gedachten telkens weer tegen mezelf dat ik mijn ogen dicht mag doen en mijn lichaam mag ontspannen. Dan ga ik me concentreren op mijn ademhaling, simpelweg op de weg die die aflegt, neus-keel-longen-buik omhoog-en-terug, en dan voel ik me fysiek rustiger worden.

Tot het moment dat mijn gedachten afdwalen en ik terug die lichamelijke spanning voel. Dan doe ik dat allemaal opnieuw, tot ik weer rustig ben. Afdwalen, ontspannen, afdwalen, ontspannen,…
Zie het als een spelletje met mezelf, of een oefening. Telkens terugkomen naar dat rustpunt.
Op andere momenten is dat tenslotte ook zo.

Nu ik erover nadenk, heb ik dit niet al eens geschreven? Hmmm, ik ben het nog altijd aan het leren.
Oh wel, whatever, never mind, da’s het leven: een leerproces.