Ziende blind

Sandra Rogiers Positivo Ofnie

Ik moest ergens naartoe waar ik even zou moeten wachten. Het ging niet lang duren, dus vulde ik geen rugzakje met water, fruit, noten, leesboek en puzzelboek zoals anders. (Het was dus geen medische wachtzaal.😉😄)

Enkele minuten voor ik vertrok had ik toch zin om iets te lezen mee te nemen. Het was al lang geleden dat ik dat ene ieniemini boekje nog eens gelezen had en dat zou goed in mijn handtas passen.

Ik liet mijn ogen vlug over de boeken in de boekenkast dwalen, ik hoefde niet eens titels te lezen, ik zou het direct zien aan de grootte van het boekje. Maar ik vond het niet, dus zocht ik nog eens opnieuw, maar nu langzamer.

Zucht. Wat heb ik met dat boekje gedaan? Het ligt hier niet meer…

Mijn man, die merkte dat ik me er druk in maakte, kwam naar me toe om te helpen kijken.
(Tsss, alsof híj het wél zou vinden.)

Hij wierp één blik op de kast, wees en zei “Is het dat daar?”…

Oeps…

Nu moet je weten dat er voor één rij boeken allerlei post-it-blokjes en stylo’s en zo liggen. Mijn hersens hadden vast opdracht gegeven aan mijn ogen dat ik mijn tijd niet moest verspillen aan het niet-boeken-deel van de kast. Dus keek ik er gewoon los over.
Maar daar lag het dus wel degelijk tussen.

Hoe kon ik nu zó ziende blind zijn?
Hier zeggen ze dan: was ’t nen hond geweest, ik was gebeten…

Helaas komt dat wel vaker voor. Misschien heb je het ook al meegemaakt.

Soms kijk je gewoon op zo’n rigide manier naar dingen dat je niet eens merkt hoe/waar/wat het écht is…
En iemand die dan op een andere, bredere manier kijkt, ziet het dan wél…
Dat je dan denkt, alléééé, dat ik dat niet gezien heb!